Mijn Loperz verhaal:

Mijn Laatste weblogs:

Weer helemaal terug

Het eind is in zicht

Hoe frustrerend is het om de verhalen van anderen te lezen en zelf niet mee te kunnen doen. Reageren op blogs van anderen is zonder jaloerse gevoelens niet mogelijk. Waarom zij wel en ik niet. Nogal logisch, zij zijn niet gevallen en ik wel.

Nu zo'n 4 weken geleden weer begonnen met hardlopen. 3 Maanden op je kont zitten is niet goed voor je conditie en ondanks het feit dat ik die tijd gewoon ben door blijven zwemmen, hetzij alleen op armen, heeft dat niet echt mee mogen helpen. Als je dan je benen weer gaat gebruiken krijg je een andere energie verdeling en ben je binnen de kortste keren kapot. Bovendien was ik m'n ritme kwijt en werkten m'n benen vertragend. Ik heb er echt aan gedacht om voortaan alleen maar op armen te zwemmen, het is zo veel makkelijker, maar echt sneller wordt je er niet van.

Enfin, weer terug naar hardlopen. Ik dacht weer te kunnen beginnen met een van 0 - 20 minuten programma. Dit bleek toch al te hoog gegrepen en na een tijdje werd iedere stap een kwelling. Opgeven is dan een erg makkelijke gedachte, maar dan denk je aan het uiteindelijke doel, triathlondeelname, en dat er zoveel meer zijn die een flinke blessure hebben gehad en toch terug zijn gekomen. Dat moet ik ook kunnen.

Er moest toch iets zijn, aangezien ik niet de enige ben die last heeft gehad van een dergelijke blessure, en toen viel mijn oog op een optrainprogramma na (diverse) blessures. 3 Weken geleden daarmee aan de slag gegaan en het lukt me inmiddels weer om 4 minuten aan een stuk te lopen. Het is nog niet m'n oude tempo en tijden, maar ik kan weer hardlopen en nog belangrijker, ik kan pijnvrij hardlopen.

Er zijn dagen geweest dat ik dacht dat ik nooit meer zou kunnen hardlopen en ook dagen dat ik dacht dat die pijn nooit over zou gaan. Gelukkig kan een menselijk lichaam erg goed herstellen en kan ik mezelf wel voor m'n kop slaan dat ik zulke gedachten heb gehad. Een sprintje achter één van de kinderen aan lukt me nog niet, tot opluchting van de kinderen, die lachen me (nu nog) vierkant uit. Maar het eind is in zicht, Goddank!

Eindelijk!!!

Wat leek dit moment ver weg te liggen na m'n valpartij, maar eindelijk begint er heel duidelijk verbetering te komen in het hele herstelproces.

Nu al zo'n drie weken geen rare bewegingen meer gemaakt met m'n enkel en vandaag heb ik het groene licht gekregen van de fysiotherapeut dat ik m'n hardloopschoenen weer mag gaan gebruiken. Nog even niet om hard te lopen, maar wel om een aantal keren per week bewust een stuk te gaan wandelen. Nog wel even met brace om de vermoeidheid, die in de laatste meters schade kan aanrichten, het hoofd te bieden.

Nog heel even wachten, maar het hardlopen komt weer in zicht.

Bone bruise

En ik maar denken dat ik gescheurde enkelbanden had na het schaatsen. Ja, die deden ook heel erg zeer en zijn bij het vallen flink uitgerekt, maar daar moet je toch al weer meer mee kunnen doen dan ik nu kan.

Het advies, heb geduld, is in de meeste gevallen ook wel het goede advies en met rust moet het genezen. Geduld is niet een van mijn sterke kanten en vanmorgen dan toch maar naar de fysiotherapeut gegaan.

Na een volledige screening kwam het volgende eruit. Door de klap is mijn enkel aan de binnenkant nogal hard in elkaar gedrukt waardoor het bot zwaar gekneusd is, een zgn. bone bruise. Bovendien heb ik twee weken rondgelopen met een enkel die als het ware uit de kom was, dit is vanzelf weer teruggeschoten, maar daardoor is het hele gewricht scheef komen te staan en is m'n hele onderbeen zwaar overbelast omdat je aan alle kanten weer goed wil kunnen lopen en staan.

Hij was eigenlijk wel blij dat ik wat ongeduldig ben en nu al was gekomen, want dit had uit kunnen lopen op blijvend last houden van m'n enkel. Nu toch weer in de tape, maar hier mag ik alles mee, het heet Curetape, zelfs zwemmen, en maandag weer terug.

Hardlopen is voorlopig nog uit den boze, ik mag wel kleine stukjes gewoon wandelen, met stevige schoenen. Zwemmen mag wel, maar meer als therapeutische bezigheid met een benenplankje en m'n enkel passief mee laten bewegen. Voorlopig ben ik hier nog wel zoet mee.

Balen

Wat een heerlijkheid dat er na jaren weer door iedereen op natuurijs geschaatst kan worden. De kinderen genieten volop en ook al heb je het jaren niet gedaan, je stapt op je schaatsen en na een paar wankele slagen ben je weg.

Wat een teleurstelling was dat toen ik viel, nog geen honderd meter verder door een takje in het ijs (het heet niet voor niets natuurijs). Moeders die dat zagen gebeuren kwamen meteen met de vraag of het allemaal wel goed ging en of ik niets had gebroken, m'n been had wel een hele rare beweging gemaakt. Toch maar opstaan, maar staan op m'n enkel was niet mogelijk. Niets aan de hand, terug naar de kant en even rust dan gaat het wel weer. Ik ben wel vaker door m'n enkel gegaan en na een paar minuten rust kon er gewoon weer op gelopen worden. Nu dus niet, dus toch maar even naar de huisarts en die vertelde dat naar alle waarschijnlijkheid m'n enkelbanden gescheurd zijn.

Dan maar foto's laten maken of er niets met het bot aan de hand was, gelukkig dat niet, maar die enkel blijft, ondanks de tape zo zeer doen. Ik heb geen idee hoe lang dit gaat duren. Voorlopig rust nemen, maar dat kan nooit genoeg rust zijn met 4 kids.

Ik baal verschrikkelijk dat ik nu niet kan bewegen zoals ik dat gewend was en hoe lang gaat het duren voordat ik weer kan gaan hardlopen en zwemmen? Zoals het nu voelt lijkt het nooit goed te komen.